წინა ფილმის შემდეგ საკმარისი დრო დავხარჯე, რათა გამომეყენებინა ის დრო, რაც დამრჩა… ამ ხანგრძლივ შესვენებას ბევრი მიზეზი ჰქონდა, მაგრამ მთავარი ისაა, რომ ცხოვრების გაგება ისევ მიჭირს. სურვილი მაქვს, რომ გადავიღო ფილმი, რომელიც ახალ კითხვებს დასვამს ცხოვრებაზე, რომელიც ჩემთვის დღემდე ამოუხსნელია. […]
ახლა ვწერ სცენარს. ჩემი მომდევნო ფილმი, დიდი ალბათობით, არ იქნება ისეთი რადიკალური, როგორც Burning, მაგრამ ის შეეხება თანამედროვე კორეელი ახალგაზრდების პრობლემებს, მათ ფსიქოლოგიურ მდგომარეობას. კორეა სწრაფად შეიცვალა, და მე ვცდილობ, გავიგო, რა ხდება იმ თაობის გულებში, რომელიც ამ სწრაფ ცვლილებებში ცხოვრობს. (2024) […]
კინო არ არის მათემატიკა. Burning-ში მთავარია გაუგებრობა და დაკარგული კავშირი. მაყურებელს სურს, ყველაფერი ნათელი იყოს, იცოდეს, სად არის კვამლი და სად ცეცხლი. მაგრამ ცხოვრება ასეთი არ არის. ხელოვნება, ჩემი აზრით, არის სივრცის შექმნა იმისთვის, რომ დავუშვათ გაუგებრობა და ვიცხოვროთ ამ გაურკვევლობაში. […]
როდესაც მწერალი ხარ, შენ იყენებ ენას, რომელიც ცდილობს, ზუსტად გადმოსცეს რეალობა. კინოში კი, რეალობა უბრალოდ გეძლევა. კამერა არ ტყუის. კინოში შენ აჩვენებ სახეს და მაყურებელმა თავად უნდა წაიკითხოს ამ სახის შინაარსი. კინო არის ხილვა და არა ახსნა. ეს არის უხილავის დანახვა. […]
კორეა ზედმეტად სწრაფად განვითარდა, და ამ სიჩქარემ გამოიწვია კოლექტიური სიბრმავე. ჩვენ აღარ ვხედავთ იმას, რაც ჩვენს გვერდით ხდება — მარტოობას, სოციალურ უთანასწორობას. ჩემი მიზანია, კამერა გამოვიყენო, როგორც ერთგვარი შუქურა (lighthouse). კამერა არ უნდა იყოს მხოლოდ გასართობი მოწყობილობა; ის უნდა აიძულებდეს მაყურებელს, დაინახოს ის, რასაც წაუბრმავებდა. […]
როდესაც ვიღებ ფილმს ტკივილზე, არ ვცდილობ, რომ მაყურებელმა იგრძნოს იგივე. ეს შეუძლებელია. ადამიანის ტკივილი ინდივიდუალურია. მაგრამ ვცდილობ, შევქმნა კადრი, რომელსაც მაყურებელი ვერ დაივიწყებს. ეს კადრი არის შეხსენება, რომ არსებობს ტკივილი, რომელიც შენ არ გესმის. ეს არის ხელოვნებაში ეთიკის საკითხი: პატივისცემა იმ იდუმალების მიმართ, რასაც ტკივილი ჰქვია. […]
ახლა ვფიქრობ, რომ ჩემი მომავალი ფილმები უფრო მეტად უნდა იყოს ეჭნარევი. ადრე მჯეროდა, რომ კამერას შეეძლო დაეფიქსირებინა სიმართლე. ახლა ვფიქრობ, რომ კამერას შეუძლია დააფიქსიროს მხოლოდ ეჭვი სიმართლის არსებობაში. ეს არის ცვლილება ჩემს მსოფლმხედველობაში. შესაძლოა, ეს ასაკის ბრალია. თუ ფილმი პასუხებს გვაძლევს, ეს მოსაწყენია. თუ ფილმი კითხვას ბადებს, ის დიდხანს ცოცხლობს. (2025) […]
ჩემთვის ყველაზე რთული არის არა სცენარის წერა, არამედ მსახიობისგან იმ მომენტის მიღება, როდესაც ის თამაშს წყვეტს. როდესაც კამერა იჭერს იმ წამიერ სიმართლეს, როდესაც პერსონაჟი საკუთარ თავში ეხვევა და მის სახეზე ჩნდება ის, რაც სიტყვებით არ ითქმის. ეს არის კინოს ნამდვილი სასწაული.
მოამზადა გიორგი ჯავახიშვილმა
