მოამზადეს ალექსანდრე გაბელიამ და ლუკა ვადაჭკორიამ
2026 წლის ბერლინის საერთაშორისო კინოფესტივალზე, ჯგუფური ინტერვიუს ფარგლებში, გვქონდა შესაძლებლობა გვესაუბრა ევროპული კინოს ერთ-ერთ გამორჩეულ მსახიობთან, იზაბელ იუპერთან. იუპერი ფესტივალზე რეჟისორ ულრიკე ოტინგერის ახალი ფილმის, სისხლიანი გრაფინიას (The Blood Countess, 2026) პრემიერას დაესწრო. საუბარი, რომელიც თავდაპირველად ახალ ნამუშევარს შეეხებოდა, მალე უფრო ფართო დისკუსიაში გადაიზარდა.
ინტერვიუში იუპერი მიმოიხილავს თავის დამოკიდებულებას შემოქმედებითი პროცესისადმი, იხსენებს მუშაობას მიხაელ ჰანეკესა და რობერტ უილსონთან, და ეხება ისეთ აქტუალურ საკითხებს, როგორიცაა ხელოვნური ინტელექტის გავლენა, ინდუსტრიაში არსებული პრივილეგიები და ქალის როლი თანამედროვე კინოში. საუბარი აერთიანებს მსახიობის წარსულ გამოცდილებასა და მის ხედვას კინემატოგრაფის მომავალზე.
ამ ფილმში იგრძნობა თქვენი თეატრალური გამოცდილება. თქვენც ასე ფიქრობთ?
არა. თეატრსა და კინოს შორის ასეთი დაპირისპირება არსებობს. კინო შეიძლება ძალიან თეატრალური იყოს და თეატრი — ძალიან სრულყოფილი და ბუნებრივი. ასე რომ, ასეთი მკაფიო განსაზღვრებები არ არსებობს. მიუხედავად ამისა, დიახ, ფილმში რაღაც თეატრალური არსებობს და ეს მისი ტონია.
მარადიულად ახალგაზრდა დედოფალი, რომელიც სხვების ენერგიით იკვებება. ხედავთ პირად პარალელს გრაფინიასთან?
არა. არ ვხედავ არანაირ პარალელს ჩვენ შორის.
რამ დაგარწმუნათ ამ როლზე დათანხმების პროცესში?
ულრიკესთან შეხვედრამ. არც მას ვიცნობდი და არც მის ნამუშევრებს, მაგრამ ათი წლის წინ, ბობურში მისი ფილმების რეტროსპექტივა გაიმართა და იქ შევხვდი. მას გადაღებული აქვს ბევრი ფილმი მაგრამ წარმოდგენა არ მქონდა ვინ იყო. თუმცა ძალიან საინტერესო ადამიანი აღმოჩნდა. ვიგრძენი, რომ მსურდა გავყოლოდი მის გიჟურ სამყაროში. არასოდეს განგვიხილავს როლი და სცენარი. უბრალოდ უნდა გამომეცხადებინა ნდობა, რომ მის სამყაროში შემებიჯებინა. ულრიკეს ყველანი ვენდობოდით.
ულრიკე ოტინგერმა თქვა, რომ ძალიან შრომისმოყვარე ხართ, რომ მუშაობის გარეშე არ შეგიძლიათ. მართალია ეს ყველაფერი?
დარწმუნებული არ ვარ. უმეტეს შემთხვევაში ძალიან ზარმაცი ვარ. ამას ვაკეთებ მხოლოდ იმიტომ, რომ მარტივად გამომდის და მომწონს ეს საქმე. ჩემთვის მსახიობობა დიდ ძალისხმევას არ მოითხოვს. სხვაგვარად ვერ ვიმუშავებდი.
კარიერის განმავლობაში არაერთი არატრადიციული და კომპლექსური როლი გაქვთ შესრულებული. რამ დაგაინტერესათ ამ პერსონაჟში და ზოგადად, ამ პროექტში?
თავად ულრიკემ. აქამდე არასოდეს მიმუშავია გერმანელ რეჟისორთან. მქონია თანამშრომლობა ავსტრიელ რეჟისორთან, რა თქმა უნდა, მიხაელ ჰანეკესთან, რომელიც თავისი ცოდნითა და ინტერესებით მასშტაბური ფიგურაა. ულრიკე კი გამორჩეული, ქვიარ-რეჟისორია; მისგან, თუ ზოგადად ამ თაობისგან, შესაძლოა არც ელოდე, რომ ასეთი კრეატიული და არატრადიციული იქნება. ის კი სწორედ ასეთია. ეს მართლაც ამაღელვებელია. ეკრანზე პოეზიის იმგვარი ხარისხი შემოაქვს, რაც, როგორც წესი, კინოში ყველაზე დიდი გამოწვევაა. ამიტომ, უბრალოდ მსურდა მის ხედვებს გავყოლოდი. ყველანი ამ შემოქმედებითი პროცესის ნაწილი ვიყავით და გვსურდა მასთან ერთად გვეთამაშა. ეს არის თამაში, რომელსაც მაყურებელი უყურებს — ზოგჯერ ტრაგიკულია, ზოგჯერ ძალიან ბნელ და მეტაფორულ თემებს ეხება, მაგრამ მაინც თამაშია, შესაბამისად — სახალისოც.
ვამპირი პერსონაჟები სისხლზე არიან დამოკიდებული. თქვენ რაზე ხართ დამოკიდებული, ხელოვნებაზე?
მეტისმეტად ხმამაღალი ნათქვამია. უფრო მოკრძალებული ვარ. თუმცა, შეიძლება ითქვას — დიახ, თვითგამოხატვის გარკვეულ უნარსა და შესაძლებლობაზე ვარ დამოკიდებული. ეს კი, პროცესს უფრო ინტენსიურს ხდის, როგორც მაყურებლისთვის, ისე ჩემთვის. ეს არის მძაფრი ემოციური ექსპრესია. ჩემთვის, როგორც მსახიობისთვის, მაყურებლის როლში ყოფნასაც დიდი მნიშვნელობა აქვს.
ამ ფილმში როგორია ელფრიდეს, იელინეკისა და კირას გავლენა? თქვენ, როგორც წესი, ჩაგრულ და კომპლექსური ბუნების ქალებს ასახიერებდით, აქ კი პირიქითაა, გრაფინია თავისუფალია.
გარკვეულწილად ასეა, თუმცა ის ძალიან უცნაური გზითაა გათავისუფლებული რაც საინტერესოა. ელფრიდესთან თანამშრომლობა ჯერ კიდევ მალინათი დაიწყო, ვერნერ შროტერთან ერთად, ინგებორგ ბახმანის წიგნების მიხედვით. ეს თანამგზავრობა მას შემდეგ გრძელდება — იყო პიანისტი და სხვა ფილმებიც… მისი სტილის ამოცნობა ადვილია: როდესაც რაღაც ძალიან უხეში და „ხრაშუნაა“, შემდეგ კი, მჩხვლეტავი. ეს, სწორედ ელფრიდესეული ხელწერაა, რასაც მისგან ყოველთვის უნდა ელოდო. თუნდაც იუმორი… ყოველთვის ვფიქრობდი, რომ პიანისტიც კი მუდმივად რაღაც ძალიან ბნელსა და სასაცილოს შორის ლავირებდა. ეს იუმორი საუკეთესო ავსტრიულ ტრადიციებშია — თომას ბერნჰარდის ან კარლ კრაუსის სტილში. ასე რომ, დიახ, ელფრიდეს კვალი ამ ფილმში ნამდვილად იგრძნობა.
შეხვედრიხართ მას გადაღებების დროს?
მას მაშინ შევხვდი, როცა ვერნერთან ერთად მალინაზე ვმუშაობდით. უცნაურია, მაგრამ ერთმანეთს პიანისტის გადაღებებისას აღარ შევხვედრივართ. ახლა კი, მისი ნახვით ძალიან ბედნიერი დავრჩი. ის საოცარი პიროვნებაა.
კანის კინოფესტივალზე ჩვენი საუბრის შემდეგ რობერტ უილსონი გარდაიცვალა. ორ კვირაში ავსტრალიაში, ადელაიდის ფესტივალზე მიემგზავრებით. ახლა, როცა ამ სპექტაკლში მისი გარდაცვალების შემდეგ მონაწილეობთ, რამე შეიცვალა? ვგულისხმობ, იცვლება თუ არა რაიმე შესრულების კუთხით იმ დადგმაში (მერი სტიუარტზე), რომელსაც ამდენი წლის განმავლობაში თამაშობდით?
დიახ, ოქტომბერში, იაპონიაში, ამ სპექტაკლში მივიღე მონაწილეობა. პირველი შემთხვევაა, როცა მისი გარდაცვალების შემდეგ ვითამაშე. ძალიან ამაღელვებელი იყო. არ ვფიქრობ, რომ შესრულება შეიცვალა — ყოველ შემთხვევაში, არა იმაზე მეტად, ვიდრე ზოგადად იცვლება სპექტაკლი ყოველი დადგმისას; არ აქვს მნიშვნელობა, ბობი ცოცხალია თუ არა, რადგან სპექტაკლი თავად „მოგზაურობს“ ერთი ადგილიდან მეორეზე. რაც უფრო ხშირად ასრულებ როლს, მით უფრო იცვლება მცირედით. თუმცა, პირადად მე, არ მსურს, რომ შეიცვალოს. სპექტაკლი მასთან კვლავ მჭიდროდაა დაკავშირებული.
მასთან ბევრ სხვა პროექტშიც მიიღეთ მონაწილეობა, არა?
დიახ, ეს მასთან ჩემი მეოთხე თანამშრომლობა იყო. დავიწყეთ ორლანდოთი, შემდეგ იყო კვარტეტი, მოგვიანებით კი, რაღაც ერთობლივი პროექტი გავაკეთეთ გერმანული რადიოსთვის, დიუსელდორფში. მშვენიერი დრო იყო. ამ რადიოპროგრამისთვის ვემზადებოდით და ორდღიანი რეპეტიციის შემდეგ აღმოჩნდა, რომ მისგან კარგი სპექტაკლი გამოვიდოდა. ასე რომ, ბოლოს მაყურებლის წინაშე წარვსდექით. ეს ბობთან დაკავშირებული საუკეთესო მოგონებაა. ჩვენ ერთად კიდევ ბევრს ვიმუშავებდით.
კინოს კონტექსტში, ამ ფილმში ვხედავთ, რომ ხელოვანებს, ვამპირებივით, საკუთარი ნამუშევრების უკვდავყოფა სურთ, ინდუსტრია კი, თითქოს „სისხლს სწოვს“ და მათ გამოყენებას ცდილობს. როგორ ხედავთ ამ კავშირს თქვენ, როგორც ადამიანი, რომელიც წლებია ამ ინდუსტრიაშია და კინოს სხვადასხვა კუთხით იცნობს?
კინოში არსებულ სხვადასხვა სიტუაციებს გულისხმობთ? ხელოვნებასა და კინოს შორის იმ კავშირს, რომელიც ერთგვარ ვამპირულ ბუნებას ატარებს? ვფიქრობ, ყველაზე მნიშვნელოვანი მრავალფეროვნების შენარჩუნებაა. ეს ერთადერთი გზაა.
აუცილებელია, თვითგამოხატვის ყველა ფორმა ცოცხალი დარჩეს და არ გახდეს ერთგანზომილებიანი. არ არსებობს ერთი უნივერსალური რეცეპტი: ზოგი ფილმი შეიძლება მილიონებს მოეწონოს, ზოგი კი, მხოლოდ რამდენიმე ადამიანს. მთავარია, რომ ყველა მათგანი არსებობდეს და ზედაპირზე ამოტივტივდეს. მრავალფეროვნება სწორედ იმიტომაა საინტერესო, რომ არ არსებობს ერთი კონკრეტული განსაზღვრება, თუ როგორი უნდა იყოს კინო.
ელისაბედ ბატორი ხშირად ასოცირდება სილამაზისა და ახალგაზრდობის შენარჩუნების აკვიატებულ სურვილთან. როგორ ხედავთ ამ საკითხს კინოინდუსტრიის კონტექსტში?
იცით, ეს ზუსტად ის არის… თუმცა, ამ ფილმში აქცენტი მხოლოდ ამაზე არ კეთდება. ის უფრო მოკვდავობასა და უკვდავებაზეა. ვფიქრობ, ეს თემა ადრე თუ გვიან ყველას ცხოვრებაში ჩნდება და სწორედ ამიტომ ეხმიანება ამდენ ადამიანს. თუ არსებობს რაღაც, რაც ყველას, მოხუცს თუ ახალგაზრდას, ერთნაირს გვხდის, სწორედ სიკვდილია. ესაა, მთავარი საფიქრალი, რასაც ფილმი ტოვებს.
გსურთ უკვდავობა?
თქვენ, გსურთ ამ სამყაროში უკვდავობა? არ ვარ დარწმუნებული.
მოგვიყევით ბერლინალესთან თქვენი ურთიერთობის შესახებ. ოთხი წლის წინ თქვენ საპატიო „ოქროს დათვი“ გადმოგცეს. მართლა, უკვე ოთხი წელი გავიდა. როგორ ფიქრობთ, შეიცვალა რამე მას შემდეგ? ბედნიერი ხართ აქ დაბრუნებით?
დიახ, ძალიან ბედნიერი ვარ აქ დაბრუნებით. სიმართლე გითხრათ, სანამ არ შემახსენეს, ვერც კი გავაცნობიერე, რომ ამდენი დრო გავიდა. იმდენჯერ ვყოფილვარ ამ ფესტივალზე, რომ სათვალავი ამერია. რა თქმა უნდა, საპატიო „ოქროს დათვის“ მიღება ჩემთვის უბედნიერესი მომენტი იყო, თუმცა ერთი უსიამოვნება მაინც ახლდა — მაშინ, მისაღებ ოთახში ვიჯექი და იქიდან ვადევნებდი თვალს ყველაფერს. სამწუხაროდ, იმ პერიოდში გამგზავრება და ცერემონიაზე დასწრება ვერ შევძელი.
მსურს გკითხოთ ვამპირის პერსონაჟზე, როგორც პოლიტიკურ სიმბოლოზე. ულრიკე ოტინგერმა თქვა, რომ ეს არის სიმბოლო იმ ადამიანებისა, რომლებიც სხვების ხარჯზე „სისხლს სწოვენ“. შეგიძლიათ თუ არა ამგვარი ელიტების ვამპირიზმთან დაკავშირება — მათი, ვინც საზოგადოებას ექსპლუატაციას უწევს?
რა თქმა უნდა. ამის დაკავშირება რთული არ არის, რადგან ეს ჩვენი სამყაროს რეალობაა. სამყარო არ არის სამართლიანი, რა თქმა უნდა. ოტინგერი ამ ყველაფერს სახალისო ფორმით გამოხატავს, მაგრამ სინამდვილეში საუბარი სწორედ ამაზეა: ძალიან ბევრ რამეს ისაკუთრებ ძალიან ბევრი ადამიანისგან.
როცა პარიზში ვსაუბრობდით, ისაუბრეთ სხვა ტიპის „ვამპირზე“ — მსოფლიოში ყველაზე მდიდარ ქალზე. თქვენთვის ეს პერსონაჟები თუა ერთმანეთთან დაკავშირებული?
არა, ჩემი პერსონაჟი მასთან უშუალოდ არ არის კავშირში, გარდა იმისა, რომ ისიც, შესაძლოა, ცხოვრების განსხვავებულ განზომილებას ეძებდეს. ამ კუთხით პარალელის გავლება ყოველთვის შეიძლება. სინამდვილეში, „მსოფლიოში ყველაზე მდიდარი ქალიც“, როდესაც ვამპირ კაცს ხვდება, სიხარულს განიცდის და ცხოვრების ახალ განზომილებას პოულობს. ის რაღაცას ეძებს. სხვა შემთხვევაში, რატომ დალევდა ამ გოგონების სისხლს? რაღაცისკენ ისწრაფვის, მაგრამ არ იცის, რისკენ. ეს ყველას მოგვემართება — ჩვენც ვეძებთ ცხოვრების არსს… სწორედ ეს საკითხია საინტერესო და ამიტომ მომწონს ეს ფილმი. ვფიქრობ, ბევრი რამ მაყურებლის წარმოსახვაზეა დამოკიდებული, თავად დაარქვას სახელი იმას, თუ რას მიჰყვება პერსონაჟი. ეს ყველასთვის განსხვავებული რამ შეიძლება იყოს.
რამდენიმე ავსტრალიელი მწერალი ახსენეთ. მაინტერესებს, როგორი მკითხველი ხართ? შეგიძლიათ თუ არა დაასახელოთ საყვარელი ავტორები? რა როლს თამაშობს ლიტერატურა თქვენს ცხოვრებაში?
იცით, საკმარისად ბევრს არ ვკითხულობ იმისთვის, რომ კონკრეტული საყვარელი მწერლები დავასახელო, თუმცა კითხვა ძალიან მიყვარს და ჩემი ცხოვრება კითხვის გარეშე წარმოუდგენელია. წიგნი ყოველთვის ერთგვარი დაპირებაა… უბრალოდ გადაშლი წიგნს და სხვა სამყაროში მოგზაურობ. ეს საოცრებაა.
ხშირად ამბობთ, რომ პერსონაჟებს კი არ განასახიერებთ, არამედ უფრო გონების მდგომარეობას გადმოსცემთ. ჰანეკესთან ან ვერჰოვენთან მუშაობაზე მსურს გკითხოთ. თქვენი პერსონაჟების „სიცივეს“ აღიქვამთ როგორც ბარიერს, რომელიც მაყურებელთან დისტანციას ქმნის, თუ ეს არის გზა, გამოავლინოთ ის ფარული გაუცხოება, რომელიც თითოეულ ჩვენგანში არსებობს? თქვენს როლებში ყურადღებას დიალოგის რიტმზე ამახვილებთ, თუ ეს უფრო „გონებრივი ომის“ შექმნაა, რომელიც მაყურებელმა უნდა გადალახოს? თქვენს სცენებში სიჩუმე ზოგჯერ დიალოგზე მეტყველია.
დიახ, სიჩუმე ძალიან მეტყველია. იცით, ადრე ამას ნაკლებად იყენებდნენ, იყო დრო, როცა ენა პირველ ადგილზე იდგა. ადამიანებს უნდა ელაპარაკათ, ელაპარაკათ და ელაპარაკათ… ზოგჯერ ეს საუკეთესო შედეგს იძლეოდა, რადგან არაერთი მშვენიერი ფილმი შეიქმნა. თუმცა, ვფიქრობ, წლების განმავლობაში აღმოვაჩინეთ, რომ სიჩუმე ბევრად უფრო მეტყველია; ყველას შეუძლია სიჩუმის ინტერპრეტაცია, როგორც ცალკეული ენის.
იგივე ხდება თეატრშიც: შეგიძლია გქონდეს პაუზები, დუმილი, მაყურებელი კი ამ სიჩუმეში ნებისმიერ სიტყვას ჩადებს, რომელსაც თავად ისურვებს. თუმცა, ჩემს ფილმებში არც ისე ჩუმი ვარ — ვლაპარაკობ ისე, როგორც რეალურ ცხოვრებაში.
პიანისტის გამოსვლიდან 20 წელზე მეტი გავიდა. დღეს როგორ უყურებთ ამ ფილმს? რას ნიშნავს თქვენთვის და როგორ აისახა თქვენს კარიერაზე?
ჩემთვის ეს არის შეხვედრა ერთ-ერთ უდიდეს რეჟისორთან, ვისაც კი ოდესმე ფილმი გადაუღია. როდესაც ამ ფილმს სადმე თვალს მოვკრავ, მაგალითად, ტელევიზორში და რამდენიმე ეპიზოდს ვუყურებ, ყოველთვის ვფიქრობ, რომ ის ჩემთვის უმთავრესი რეჟისორია. ჰანეკეზე ვსაუბრობ! მასთან მუშაობა ჩემთვის დიდი ბედნიერება იყო. მის ოთხ ფილმში ვითამაშე: მგლის დროება (Time of the Wolf), პიანისტი (The Piano Teacher), სიყვარული (Amour) და ბედნიერი დასასრული (Happy End).
ვენაში თუ შეხვედრიხართ ერთმანეთს?
რა თქმა უნდა.
ვამპირები საშიშები უნდა იყვნენ. რისი გეშინიათ დღევანდელ საზოგადოებაში — იმ პროცესების გამო, რომელთა მომსწრენიც ვართ? ხელოვნური ინტელექტის? გეშინიათ ტექნოლოგიური განვითარების?
შემაშფოთებელია ეს ყველაფერი. ინტელექტუალური კუთხით, რა თქმა უნდა, შეიძლება გეშინოდეს, რადგან სხვა ადამიანებს ჰგავხარ, მაგრამ ფიზიკურად იმდენად არ მეშინია, რომ ამან ცხოვრებაში ხელი შემიშალოს. გონებრივად და ინტელექტუალურად შიში შესაძლებელია, მაგრამ ძალიან განსხვავდება საკუთარ სიცოცხლისადმი არსებული, რეალური შიშისგან. ძალიან პრივილეგირებული ადამიანი ვარ და გადარჩენისთვის ბრძოლა არ მიწევს. ასე რომ, ჩემთვის ეს უფრო პრობლემების გაცნობიერებაა, შიში კი სულ სხვა რამ არის. საბედნიეროდ, არასოდეს ვმდგარვარ ნამდვილი შიშის წინაშე — იმის წინაშე, რასაც უამრავი ადამიანი განიცდის დღეს, ასეთ რთულ სიტუაციებში
თქვენში ქალებისთვის მისაბაძ მაგალითსაც ვხედავ, რადგან ჯერ კიდევ ინარჩუნებთ ბუნებრიობას. თქვენც ასე უყურებთ ამ საკითხს? გსურთ იყოთ ბუნებრივი, მიიღოთ ასაკი და პლასტიკური ოპერაციებზე უარი თქვათ.
არა, მე არ „ვთამაშობ“ [მისაბაძი მაგალითის როლს].
ეს არის ის, რაც თქვენ ჟულიეტ ბინოშთანაც გაერთიანებთ. ქეით უინსლეტმა, ემა ტომპსონმა და ბევრმა სხვა გავლენიანმა ქალმა ინდუსტრიაში ხმამაღლა თქვა, რომ ამას [პლასტიკურ ჩარევებს] აღარასოდეს გააკეთებენ.
დიახ, თუმცა, ჯერ მამაკაცებს დაუსვით იგივე კითხვა და მხოლოდ ამის შემდეგ ჰკითხეთ ქალებს.
თქვენსა და ჟულიეტს შორის კიდევ ერთი საერთო ის არის, რომ ორივე ვენეციის კინოფესტივალის ჟიურის პრეზიდენტები იყავით. დავესწარი დახურვის ცერემონიის პრესკონფერენციას, სადაც ნიკოლ კიდმანზე ისაუბრეთ — თუ რატომ სურდა ჟიურის მისთვის საუკეთესო მსახიობი ქალის ჯილდოს მინიჭება. მეორე მხრივ, ჟულიეტი შარშან კანის ფესტივალის ჟიურის ხელმძღვანელობდა. ხელოვანის პერსპექტივიდან როგორია კონკურსისა და ფილმების შეფასების პროცესი, როდესაც მუდმივად ხაზს უსვამთ, რომ ყველაფერი სუბიექტურია და გადაწყვეტილების მიღება ამის გამო გაცილებით რთულდება?
დიახ, სწორედ ამაში მდგომარეობს ჟიურიში მუშაობის მშვენიერება და სირთულე — ეს არის არჩევანის გაკეთებისა და უარის თქმის პროცესი. წლების განმავლობაში, ამგვარი გამოცდილება ბევრჯერ მიმიღია, კანში, ვენეციაში თუ ბერლინში, ევროპული კინოაკადემიის დაჯილდოებებზე. განსაკუთრებული გამოცდილებაა, თუმცა, ამ გადაწყვეტილებებს არ იღებ მხოლოდ საკუთარ სუბიექტურ ხედვაზე დაყრდნობით. ჟიურის წევრებთან ერთად მსჯელობ და ეს პროცესი მართლაც უნიკალურია.
როგორ ფიქრობთ, არის თუ არა კინო პოლიტიკური მაშინაც კი, როდესაც ის უშუალოდ პოლიტიკურ საკითხებს არ ეხება?
დიახ, რადგან კინო უმეტესად საკუთარი ცხოვრების გააზრებაში გეხმარება. ის სამყაროს ხედვას გთავაზობს, ამიტომ, ფართო გაგებით, კინო ყოველთვის პოლიტიკურია. თუ დავუბრუნდებით სიტყვა „პოლიტიკის“ ფუძეს, ის მომდინარეობს „პოლისიდან“, რაც ქალაქს, საზოგადოებას და ერთად ცხოვრებას ნიშნავს. შესაბამისად, კინო თითქმის ყოველთვის ამას აკეთებს — გვიჩვენებს, როგორ ვცხოვრობთ ერთად.
თქვენს ადრინდელ ნამუშევრებში ყველაფერი ძალიან მიზანმიმართულად და ინტენსიურად იგრძნობა. როგორ ფიქრობთ, თანამედროვე კინოს ენერგია გაიფანტა, თუ პირიქით, შეიკრა და განვითარდა? ხომ არ ფიქრობთ, რომ დღევანდელი კინო კარგავს რეჟისორის ინდივიდუალურ სტილს, იმ სპეციფიკურ „ვიბრაციას“, რაც პეიზაჟსა თუ მსახიობებში იგრძნობოდა?
მიმაჩნია, რომ ეს „გაფანტულობა“, როგორც თქვენ უწოდეთ, პირიქით, დიდ ძალას გვაძლევს. ეს ნიშნავს, რომ უამრავი განსხვავებული შესაძლებლობა არსებობს. ამას გულისხმობთ „გაფანტულობაში“?
ვგულისხმობ გარკვეულ იმედგაცრუებას. მხედველობაში მაქვს „სცენური ენა“. თქვენი ნამუშევრები ჰანეკესთან და შაბროლთან ბევრად უფრო მიზანმიმართული და ინტენსიური იყო.
მესმის, რასაც ამბობთ, თუმცა მაინც არ მინდა ასეთი კატეგორიული ვიყო. თქვენ აბსოლუტურად მართალი ხართ რეჟისურისა და სტილის დონეზე. მიმაჩნია, რომ ყოველ ეპოქას მოაქვს ახალი პოტენციალი და ახალი შესაძლებლობები. კინო უნდა დარჩეს პერსონალური და ინდივიდუალური. სხვაგვარად რაღაც მნიშვნელოვანს დაკარგავს. როდესაც კინო ზედმეტად „უნივერსალური“ ხდება და ერთნაირ გამომსახველობით ფორმებს იყენებს, მაშინ მართლაც იკარგება მისი ავთენტურობა. თუმცა, სანამ არსებობს პოტენციალი, რომ იყო კონკრეტული და ინდივიდუალური, მჯერა, რომ კინო იცოცხლებს.
სცენაზე მუშაობა უფრო გსიამოვნებთ, ვიდრე ფილმებში მონაწილეობა? რა არის თქვენთვის მათ შორის მთავარი განსხვავება?
მათ შორის არანაირი განსხვავება არ არის. სცენაზე ზუსტად ისევე ვმუშაობ, როგორც კინოში. თეატრში უბრალოდ ცოტა მეტი დროა საჭირო და ეს პროცესი თითქოს ჩემივე ნაწილად იქცევა. საერთოდ, კინოსა და თეატრს შორის არსებულ ზღვარზე საუბარი რთულია, რადგან დღეს, ეს საზღვრები სულ უფრო მეტად იშლება — მაგალითად, სცენაზე ხშირად იყენებენ ეკრანებს. თეატრი დღეს ძალიან დინამიკური და მოძრავია. ამიტომ, ჩემთვის, როგორც მსახიობისთვის, ორივე შემთხვევაში, საბოლოო შედეგი იდენტურია.
თქვენს პერსონაჟს რომ დავუბრუნდეთ: გრაფინია თანამედროვე სამყაროში იღვიძებს, რომელიც მისი ეპოქისგან რადიკალურად განსხვავდება. პირადად თქვენ რა გაინტერესებთ წარსულისა და აწმყოს ამ დაპირისპირებაში?
არ ვარ დარწმუნებული, რომ ეს საკითხი მაღელვებს. ყველა ჩვენგანი გარდაუვლად იმყოფება ამ დაპირისპირებაში, რადგან ვცხოვრობთ აწმყოში, თუმცა ამავდროულად წარსულით ვართ განსაზღვრულნი. ეს ჩემი პირადი მოსაზრება კი არა, ფაქტია.
ვგულისხმობ იმ ტექნოლოგიებს, რომლებიც დღეს გვაქვს. ფილმში ვნახეთ თქვენი პერსონაჟი წარსულიდან, რომელიც სრულიად განსხვავებულ სამყაროში ხვდება. ამან დამაფიქრა იმაზე, თუ როგორ ვიყენებთ დღეს ტექნოლოგიებს და რა შეიცვალა.
ავიღოთ თეატრის მაგალითი: ის საუკუნეების წინ გაჩნდა და დღემდე თვითგამოხატვის ერთ-ერთ ყველაზე მნიშვნელოვან ფორმად რჩება. ცხადია, დღეს გამოსახულების ყურების ყველაზე დახვეწილი და თანამედროვე საშუალებები გვაქვს, მაგრამ არსებობს რაღაც წარსულიდან, რაც ხელუხლებელი და მუდმივი რჩება.
